Η συμπόνια

Εδιάβαζα στον ηλεκτρονικό τύπο νέα από την Νέα Ήπειρο όταν συνάντησα το εξής περιστατικό.
Επίδοξος τραπεζοληστής εισέβαλε με ψεύτικο πιστόλι (τύπου στρακαστρούκας από τα υπόγεια καταστήματα της στοάς στην πλατεία Κάνιγγος) και κραδαίνοντας το απειλητικά φορώντας το χείριστο ύφος που διέθετε στην πτωχή συλλογή του εφώναξε με φρεσκοκαθαρισμένη φωνή «Ληστεία»
Το αποτέλεσμα ήταν πολύ αποκαλυπτικό. Ουδείς. Ουδείς όχι μόνο δεν έδειξε το παραμικρό ύφος τρόμου, πολλώ δε μάλλον φόβου, αλλά τον έγραψαν εις τους βασιλείς των σκελών τους βάσει του νόμου 105. Κανένα ίχνος έντασης,καμμιά γκριμάτσα ενόχλησης, ούτε καν ενδιαφέρον. Ουδεμία συμπόνοια....
Εισήλθα λάθρα στο πτωχό πλην άτιμο μυαλό του ληστού κι εύρηκα.
Εύρηκα τη μοναξιά της εποχής, την κοινωνία της αδιαφορίας προς τον συνάνθρωπο, της μαζικής κατανάλωσης, της κοινωνίας της επαναλαμβανώμενης (εως και αέναης) πληκτρολόγησης (zapping) στα κανάλια της σκέψης.
Ο εν λόγω ατυχής εμάζεψε το «φονικό» εργαλείο και εξήλθε της τραπέζης σκεπτόμενος την αναισθησία, χοντροπετσία κι ΄λα αυτά τα εις –ια, και έστρεξε δια το επίδομα της μεγάλης του Κράτους Προνοίας...